Zasady walki

Szermierka sportowa to trzy konkurencje: floret, szabla i szpada. Konkurencje te różnią się między sobą ważnym polem trafienia, wyglądem broni i zasadami sędziowania. Walki szermiercze odbywają się na planszy o dł. 14 m i szer. 1,5-2 m. Przed i po każdej walce szermierze pozdrawiają się ukłonem szermierczym, a dodatkowo przy pożegnaniu podają sobie nieuzbrojone ręce. Na tzw. linii postawy szermierczej zawodnicy ustawiają się przed rozpoczęciem walki oraz po przyznaniu punktu któremuś z nich.

Pole walki


A - aparat elektryczny B - linia środkowa C - linia ustawienia D - pole ostrzegawcze E - linia końcowa F - wybieg w postawie szermierczej

W szermierce rozgrywają się zawody indywidualne i drużynowe. W turniejach indywidualnych walczy się do 15 trafień (czas walki 3 razy po 3 min), a w drużynowych 3-osobowe drużyny walczą systemem sztafetowym tzn., że kolejna para walczących przejmuje wyniki walki pary poprzedniej. Kolejne walki następują co 5 trafień do uzyskania przez jeden z zespołów 45 trafień. Czas walki w turnieju drużynowym wynosi maksymalnie 4 minuty.

Komendy wydawane przez sędziego:

  • en garde - postawa szermierza
  • prest/pretes - gotowi/gotowe
  • allez - naprzód
  • halte - stój
  • touche/touchee - trafiony/trafiona

Sygnalizator


Lampka zielona i czerwona - sygnalizacja trafienia w ważne pole
Lampka biała (tylko we florecie) - sygnalizacja trafienia w nieważne pole

 Floret

Broń kolna. Trafienia zadaje się pchnięciem umieszczając koniec broni (tzw. puntę) na polu trafienia. Ważnym polem trafienia jest cały tułów z podbrzuszem. Nie zalicza się trafień w maskę, nogę czy rękę. Obowiązuje tzw. Konwencja, czyli pierwszeństwo jednych akcji przed innymi akcjami. Oznacza to, że przy obopólnych trafieniach punkt otrzymuje zawodnik, który wykonał "uprzywilejowaną akcję".

Podstawowe zasady konwencji:

  • natarcie jest lepsze od przeciwnatarcia
  • aby znieść pierwszeństwo natarcia, należy się obronić (wykonać zasłonę i odpowiedź)
  • tzw. linia ma pierwszeństwo przed natarciem

Broń- Floret

Szabla

Broń sieczno- kolna. Trafienia zadaje się głównie cięciami oraz (rzadko) pchnięciami. Ważne pole trafienia to tułów od pasa w górę oraz ręce i głowa. Obowiązuje tzw. Konwencja, czyli pierwszeństwo jednych akcji przed innymi akcjami. Oznacza to, że przy obopólnych trafieniach punkt otrzymuje zawodnik, który wykonał "uprzywilejowaną akcję".

Podstawowe zasady konwencji:

  • natarcie jest lepsze od przeciwnatarcia
  • aby znieść pierwszeństwo natarcia, należy się obronić (wykonać zasłonę i odpowiedź)
  • tzw. linia ma pierwszeństwo przed natarciem

Broń- Szabla

Szabla, jednosieczna, długa broń biała o zakrzywionej głowni, przeznaczona głównie do cięcia, choć niektóre jej konstrukcje umożliwiały wykonywanie pchnięć. Szabla posiadała 3 typy rękojeści: otwartą, półotwartą i zamkniętą. Używana od starożytności po XX w., w Europie rozpowszechniła się pod wpływem kontaktów z ludami Wschodu. W XVI w. wykształcił się typ szabli polskiej, wywodzącej się pośrednio od szabli wschodniej, a bezpośrednio od węgierskiej. Powszechna w użyciu do II Wojny Światowej, obecnie służy jako broń boczna i paradna, a także jako broń sportowa w szermierce.

Szpada

Broń kolna. Trafienia zadaje się pchnięciem umieszczając koniec broni (tzw. puntę) na polu trafienia. Ważne polem trafienia to całe ciało. Nie ma konwencji. Wszystkie akcje są "równe". Wystarczy trafić, aby zdobyć punkt. Przy trafieniach obopólnych obaj zawodnicy otrzymują punkt.

Broń- Szpada

Szpada, długa broń biała przeznaczona do kłucia, o prostej, wąskiej, obosiecznej głowni, zamkniętej rękojeści z kulistą głowicą oraz jelcu złożonym z kabłąka i tarczy ochronnej. Szpada wykształciła się na zachodzie Europy w 1. poł. XVII w. Powszechna w użyciu w XVII-XVIII w., w XIX w. pozostała bronią wyższych oficerów i urzędników. Obecnie używana jako broń sportowa w szermierce.

Foto miesiąca

002_srem_idmps.jpg

Copyright © 2013 Klub Sportowy Zjednoczeni. Wszelkie prawa zastrzeżone.